::: پری دختری که پر زد :::

معاشران گره از زلف یار باز کنید
شبی خوش است بدین قصه‌اش دراز کنید

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند
و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید

رباب و چنگ به بانگ بلند می‌گویند
که گوش هوش به پیغام اهل راز کنید

به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد
گر اعتماد بر الطاف کارساز کنید

میان عاشق و معشوق فرق بسیار است
چو یار ناز نماید شما نیاز کنید

نخست موعظه پیر صحبت این حرف است
که از مصاحب ناجنس احتراز کنید

هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق
بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

وگر طلب کند انعامی از شما حافظ
حوالتش به لب یار دلنواز کنید

*** حافظ

***امشبم شب یلداست صبح وقتی داشتم تو نت گشتی می زدم یاد یلداهایی افتادم

که دلتنگی می کشیدم و از درد چرا ها بغض گلومو خفه می کرد ولی حالا

خدایا شکرت ، هزاران مرتبه شکرت که تواین دلواپسی های زندگیم تو

پیدا شدی و حالا داشتن و نداشتنم فقط تو شدی ، و شادی و عشق رو تو دلم

پیچوندی تا هر جا بخوای میرم تا هرجا برم تو با منی و مرا شکی نیست.

راستی تو این شب های بلند یاد بچه هایی باشین که تا صبح تو سرما منتظر هستند که صبح بشه ...

پِی در پِی با دستان دراز شده به درگاهت می آیم و تقاضای بیشتر و بیشتر دارم ...

بخشیدی و بخشیدی تو به من .
گاهی بسیار اندک .
گاهی به فراوانی ...

بعضی را برداشتم ، و برخی دیگر را رها کردم ؛
برخی بر دستانم سنگینی می کرد و برخی را به بازی می گرفتم ،
تا وقتی خسته می شدم و آن ها را می شکستم ،
تا وقتی که تکه ها و انباشته های هدایای تو بسیار وسیع شد و تو را پنهان کرد ،
و این چشم داشتِ بی وقفه قلب مرا بیشتر از جا کند ...

" بِبَر ، آه بِبَر " اکنون فریاد من شده است ...

دستانم را بگیر ؛ بیرون بکش مرا از درون انبوه هدیه هایت و به سوی بی کرانی عریان حضور خالیت هدایت کن ...

رابیند رانات تاگور

دست عشق از دامن دل دور باد!

می توان آیا به دل دستور داد؟
می توان آیا به دریا حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟
موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟
آنکه دستور زبان عشق را
بی گزاره در نهاد ما نهاد
خوب می دانست تیغ تیز را
در کف مستی نمی بایست داد

قیصر امین پور"

در اين هستي غم انگيز
وقتي حتي روشن كردن يك چراغ ساده ي " دوستت دارم"
كام زندگي را تلخ مي كند
وقتي شنيدن دقيقه اي صداي بهشتي ات
زندگي را
تا مرزهاي دوزخ
مي لغزاند
ديگر – نازنين من –
چه جاي اندوه
چه جاي اگر...
چه جاي كاش...
و من
– اين حرف آخر نيست –
به ارتفاع ابديت دوستت دارم
حتي اگر به رسم پرهيزکاري هاي صوفيانه
از لذت گفتنش امتناع كنم ...

مصطفي مستور

بگذار تا شیطنت عشق

چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید .

هر چند آن به جز معنی رنج و پریشانی نباشد

اما کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل نکن

علی شریعتی

گفته بودي كـــه چرا محو تماشاي مني؟

آن چنان مات كه يك دم مژه بر هم نزني

مژه بر هــــم نزنم تا كـــــه ز دستم نرود

ناز چشم تو به قــــدر مژه بر هــم زدني